یه روزایی بود که بد جور دلم می گرفت همه اش از خودم می پرسیدم اگه نشه؟ اگه به اونی که این همه دوسش دارم نرسم چی می شه؟ من که نمی تونم تحمل کنم میمیرم، حالا مدتهاست که از اون روزا می گذره اونی که اونهمه دوسش داشتم حتی یه بارم حاضر نشد اون غرور بچه گانه اش رو کنار بذاره و بگه که دوسم داره، و هیچ وقت نگفت اما خدا می خواست قدرتشو بهم نشون بده واسه همینم کسی رو سر راه من گذاشت که حالا که فکر می کنم می بینم طوری دوسش دارم که اصلا قابل مقایسه با مدلی که اونو دوس داشتم نیست ، بله من الان ازدواج کردم با فردی که خدا سر راهم گذاشت و به قول خودمون قسمت بود، می خواستم بگه یه چیزهایی هست که ما ازشون بی خبریم، اما درون این قضایا یه عالمه درس واسه ما هست این تجربه شخصی خودم بود عاشق شدم عاشق موندم اما قسمت ما با هم نبود، باور کنید اگه سرنوشتتون رو اون جور که خدا می خواد بپذیرید خدا هیچوقت چیز بد به بنده هاش نمیده، من الان از داشتن چنین همسری واقعا خدا رو شکر می کنم، فکر نکنید برای به دست آوردن یه چیزی باید اونقدر دست و پا بزنید که خسته بشید به موقع اش وقتی وقتش برسه خدا همه چیز بهتون می ده فقط صبر داشته باشید.....

باید پارو نزد وا داد

باید دل رو به دریا داد

خودش میبردت هر جا دلش خواست

که هرجا برد بدون ساحل همونجاست.....

دست حق یارتون موفق باشین.....

 

كسي پيدا شد آخر چشممان را آسماني كرد

صميمانه به يك لبخند با ما مهرباني كرد

و باور كن به پاس آن نگاه آشنايش بود

دلم با ني لبكهايش اگر عمري شباني كرد

 در كوچه هاي شهر نامش عاقبت... خواهد شد

در آغاز غزل ها- عشق را -او جاوداني كرد

براي (( ديدني ))ديگر كه شايد بي خبر آيد

نگاهم اولين لبخندهايش را ((نشاني)) كرد

تمام لحظه هاي من به رنگ تازه اي بودند

خيالم را صداي گام او رنگين كماني كرد

تمام شعر هاي من فداي چشماهايش باد

كه از اول به يك لبخند با ما مهرباني كرد

نمي دانم اين چندمين بار است كه دست تو را گم مي كنم . شايد شايسته دست مهربان تو نيستم ... اما مرا كودكي تصور كن ... يا شاخه گلي تنها در سياره ات ... كنايه هاي من از سر خشم نبود ... تو عازمي و من تو را دوست مي‌داشتم ... حال كه مي خواهي بروي برو ... مي‌دانم كه روزي دوباره دست تو را خواهم يافت .. هيچ دور نيست آن زمان ... گاه و بيگاه چتر مرا باز كن و ببين كه صورتم زير سيلي آفتاب داغ مي‌شود .... مي دانم كه لحظه وداع نزديك است .... بايست .... ! من خواهم گريست ... تو به جان من بدي روا نداشتي ... تو خواهش قلبم را نديده مي گيري .... و خوب مي دانم اين منم كه اسير سياره تو مي مانم و تو سفر مي كني ... يادت باشد وقتي به ستاره ها سفر كردي من از همينجا برايت دست تكان خواهم داد .... زير سايه بان ياد تو منتظر خواهم ماند زيرا كه عشق هرگز نمي ميرد ....

شریک سقف من نیستی بذار همسایه باشیم و
فقط یک دونه دیوار و شریکم باش شریکم باش
شریک عمر من نیستی بیا هم لحظه باشیم و
همین یک لحظه دیدار و شریکم باش شریکم
فقط در هفته یک لبخند، لبت رو قسمت من کن
اگه خورشید من نیستی بیا و شمع و روشن کن
تمنای شرابم نیست یه جرعه آب شریکم باش
کنار چشمه رویا یه لحظه خواب شریکم باش
شریک زندگیم نیستی، شریک آرزویم باش
اگه نیستی کنار من بیا و روبرویم باش
سلامی کن گه و گاهی به نام آشنا بر من
همین اندازه هم بسه برای شور دل بستن
غزل خونم نباش اما به حرفی ساده شادم کن
اگه دیدی منو بشناس نمی گم اینکه یادم کن
یه عشق نابسامان و چه سامانی ازین خوشتر؟
شکایتنامه دل رو چه پایانی ازین خوشتر؟
شریک سقف من نیستی بذار همسایه باشیم و
فقط یک دونه دیوار و شریکم باش شریکم باش
شریک زندگیم نیستی، شریک آرزویم باش
اگه نیستی کنار من بیا و روبرویم باش